Bréf til ljósmæðra

Þegar ég var beðin um að skrifa hugleiðingar ljósmóður í Ljósmæðrablaðið sagði ég strax „já, alveg sjálfsagt.“ LÍFIÐ er það fyrsta sem kom upp í huga mér. Er lífið sjálfsagt?

Ég hef stolt borið starfsheitið ljósmóðir í 31 ár. Enn fæ ég kusk í augun þegar barn fæðist og sérstaklega ef pabbinn tárast, þá tárast ég alltaf líka. Að sjá barn draga að sér fyrsta andardráttinn er svo stórkostlegt. Framtíðin er samt óskrifað blað. Verður þessi litla mannvera svo heppin að fæðast í „réttu landi“, eiga góða fjölskyldu, vera heilbrigð og fá allar sínar óskir uppfylltar? Við veljum okkur ekki fjölskyldu, við fáum hana. Já, við fáum hin ýmsu verkefni í lífinu. Verkefni sem við búumst ekki endilega við, jafnvel verkefni sem enginn vill.

Ég hef komið nálægt mörg þúsund börnum og fjölskyldum. Frætt þær og stutt í gegnum öll ljósubörn mín. Allt virðist svo auðvelt þegar kona á meðgöngu, eða fjölskylda eftir fæðingu, sogar til sín fræðslu og ráðleggingar. Vitandi það, að fara eftir ráðum ljósmóður gerir gott betra. Þó svo ekki sé alltaf gleði og allt gangi upp, er stuðningur og fræðsla svo mikilvægt.

Það að líða áfram með straumnum í besta starfi í heimi, að mínu mati, fræða fjölskyldur, nema og skjólstæðinga og einhvern veginn þannig að manni finnist ekkert geta komið í veg fyrir áframhaldandi gleði: Að fá að starfa við ljósmóðurstarfið eins lengi og maður kýs. En eins og fyrr segir er lífið okkar óskrifað blað. Sumu er hægt að stjórna en öðru ekki. Fyrir tveimur árum fékk ég erfiðasta hlutverk sem ég hef fengið, hlutverk sem enginn óskar sér. Það að vera hinum megin við borðið. Fara úr því að gefa af mér, fræða, styðja, hvetja og allt það sem er svo dásamlegt við starfið yfir í það að þiggja aðstoð, ráð og sætta mig við það að fara ekki aftur í starfið mitt. Sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt. Það að verða sjúklingur er skóli út af fyrir sig. Reka sig á það aftur og aftur að það er ég sem á að þiggja fræðsluna og reyna að læra á EKKIHRINGJABJÖLLUNNI syndromið. Ég lenti í því að vera sú sem reynir að láta sem minnst fyrir sér fara en gerði sem sagt ekki flest það sem ég hef sagt mínum skjólstæðingum að gera. Það þarf tíma til að læra að vera sjúklingur. Ég hef lært heilmikið og ég hef líklega kennt öðrum heilmikið. Lífið er lærdómur og ég tek þátt í því. Eftir þessa reynslu lít ég öðrum augum á lífið. Njótum lífsins, lífið er núna. Þiggjum hjálpina ef við þörfnumst hennar.

Það er erfitt að horfa fram á við og vita að ég kem ekki til með að vinna sem ljósmóðir framar. Þá er gott að rifja upp allt það góða sem hefur gefið mér svo mikið eins og yndislegu ljósmæðurnar sem ég hef starfað með og kynnst í gegnum árin, vinkonur og sálufélagar sem ég þakka fyrir, auk alls sem ég hef lært í skóla lífsins.

Það er líka mjög erfitt að hugsa um það að tíu yndislegu barnabörnin mín koma ekki öll til með að muna eftir ömmu Önnu, en… Ég er heppin að hafa fengið tækifæri til að skapa minningar með nútímatækni, myndir og video af ömmusín og barnabörnum að borða ís, segja sögur og syngja saman. Þannig kannski muna þau betur gæðastundir með ömmu. Ég er þakklát fyrir að hafa haft tíma til að skapa enn fleiri gæðastundir eftir að fréttin um að ekkert sé hægt að gera barst mér til eyrna (þó heyrnarlaus sé ☺).

Höldum í vonina ef eitthvað kemur upp á.
Lærum að sjá það góða í fólki.
Verum þakklát fyrir allt það góða sem við eigum.
Njótum lífsins því lífið er núna.

Ég hef upplifað sorgina og hvernig hægt er að takast á við hana og hjálpa öðrum að takast á við sína sorg líka varðandi mig og veikindin. Að lokum held ég að það sem skipti mestu máli í lífinu séu þeir sem standa okkur næst. Að eiga einhvern að til að tala við. Fyllast stolti yfir því hversu margt hefur glatt hjartað og njóta lífsins.

Ef þú ert heilbrigður áttu 1000 óskir. Ef þú ert veikur áttu bara eina.

Faðmlag frá Önnu ljósu til ykkar allra sem hafa stutt mig og hvatt. Ég er ekki bara í besta starfinu, ég á líka bestu starfsfélagana.

Takk fyrir þig ♥